Historia

Jak powstał i rozwijał się nasz „BÓR”

Polski Związek Łowiecki rozwinął działalność na Warmii i Mazurach od pierwszych dni ukazania się Dekretu o Prawie Łowieckim, to jest od dnia 29 października 1952 roku. Na jego podstawie powstało Koło Łowieckie „BÓR” w Wipsowie. Założyli je leśnicy Nadleśnictwa Wipsowo. W pierwszym roku liczyło 8 myśliwych. W tym czasie utworzono obwody łowieckie, początkowo polne na gruntach gminnych, a w 1955 roku również leśne.

Nasze koło rozpoczęło gospodarowanie na trzech obwodach: nr 105 – położonym w powiecie biskupieckim, 114 – w powiecie lidzbarskim oraz 207- położonym w powiecie olsztyńskim. Łączna powierzchnia wynosiła 25 472 ha.

Pracy było dużo, ale i zaangażowanie myśliwych ogromne. Należało zagospodarować łowisko od podstaw, czekało nas nie lada wyzwanie. Stawiano paśniki i brogi, budowano piwnice, zakładano poletka karmowe. Bardzo ciężko było wszystko pogodzić, ze względu na małą liczbę członków Koła, jak również trudności finansowe. Do dyspozycji pozostawały tylko składki członkowskie. Pierwsze zakupy realizowano skromnie. Zaczęto od 300 kg ziemniaków, którymi obsadzono poletka w obwodzie 207.  Seradelę i owies wysiano w obwodzie 105. Na zimę zakupiono 5 ton siana oraz własnymi siłami wyprodukowano sporo liściarki.

W latach 1952 – 1955 na wszystkich obwodach łącznie padły 3 jelenie byki, 6 łań, 9 kozłów i 10 dzików. Powoli, przy ciągle rosnących nakładach pracy i pieniędzy, sytuacja z roku na rok zaczęła się poprawiać. Już po kilku latach nastąpił zauważalny wzrost liczebności dzików, jeleni i saren. Z biegiem czasu powiększała się liczba myśliwych, tym samym przybywało rąk do pracy.

W roku 1955 do Koła należało 19 myśliwych. Liczyła się nie tylko praca fizyczna.  Zaangażowanie w pracę społeczną nagradzano zawsze odstrzałami. Zaczęto obserwować znaczący wzrost zwierzyny.

Równocześnie w latach pięćdziesiątych rozpoczęliśmy współpracę ze szkołami leżącymi na dzierżawionych przez nas terenach. Nad każdą miał pieczę wyznaczony myśliwy. Zakładano Szkolne Koła Ligi Ochrony Przyrody i właśnie z nimi współpracowano. Przeprowadzano pogadanki, zachęcano do gromadzenia karmy i wykładania jej zimą dla dziko żyjących zwierząt. Korzystano z pomocy młodzieży przy zbieraniu wnyków, organizowano przy zaangażowaniu leśników sadzenie lasu czy też pielenie szkółek. Urządzano w związku z tym konkursy i fundowano dzieciom nagrody. Praca Kół LO P była oceniana oraz nagradzana przez władze powiatowe i wojewódzkie. Osiągano pomoc przy opiekowaniu się zwierzyną łowną i pozostałą bytujacą w naszym środowisku. Koło współpracowało z pięcioma szkołami podstawowymi: w Franknowie, Ramsowie, Wipsowie i Kronowie. Tej ostatniej przekazaliśmy sporo różnorodnych pomocy dydaktycznych, między innymi preparaty zoologiczne i kilka czaszek różnych ssaków.

W okresie powojennym zwierzynę najczęściej pozyskiwano na polowaniach zbiorowych, ponieważ używano niemal wyłącznie strzelb o lufach gładkich. Broń pochodziła z różnych źródeł, najczęściej od ludzi, którzy ją przechowywali prze okres wojenny nielegalnie. Była z reguły w złym stanie, pordzewiała i mocno zniszczona. Większość myśliwych zajmowała się osobiście elaboracją naboi śrutowych, niektórzy również fabrykowaniem loftek i odlewaniem pocisków zastępujących breneki. Często stosowano proch dymny.

W 1958 roku PZŁ zorganizował kurs instruktorów szkolenia strzeleckiego. Ukończył go jeden z naszych kolegów i niezwłocznie rozpoczął szkolenie myśliwych w Kole. Rok później wystawiliśmy reprezentację, w liczbie 5 myśliwych na wojewódzkie zawody strzeleckie.

Osobny problem, ale jakże ważny, stanowiło zwalczanie tzw. szkodników. Zaliczano do nich przede wszystkim wałęsające się psy i zdziczałe koty oraz wrony i sroki. Do pewnego czasu także jastrzębie. Każdy myśliwy miał obowiązek odstrzeliwać te zwierzęta, napotkawszy je w łowisku, a w końcu sezonu rozliczyć się z odstrzału. Zarząd koła organizował zbiorowe wyjazdy, głównie na obwody polne, w celu strzelania drapieżników i wyszukiwania sideł. W 1962 roku w wyniku reorganizacji gospodarki gruntami Koło pozbyło się dotychczasowych obwodów i rozpoczęło działalność na oznaczonych numerami obwodach 49 i 77.

Lata 70-te

Przełomowym warzeniem w życiu Koła stało się również wydzierżawienie 10 października 1977 rok leśniczówki „Wipsur” wraz z budynkami gospodarczymi i gruntami rolnymi o łącznej powierzchni 65 ha. Właśnie likwidowano tam siedzibę leśnictwa. Staliśmy się gospodarzami pięknego dużego domu myśliwskiego o powierzchni 200 m2, usytuowanego w sercu naszego leśnego obwodu. Rozpoczął się okres wyjątkowo intensywnej pracy fizycznej członków Koła i także ich żon. Należało wyremontować leśniczówkę i zabudowania gospodarcze. Dom mieszkalny należało zamienić w kwaterę myśliwską.

W 1985 roku zdecydowaliśmy się uzupełnić nasze łowisko wpuszczając 18 sztuk danieli w rejonie Wipsura. Otoczyliśmy je szczególną opieką. W kolejnych latach populacja sukcesywnie wzrastała i pozwoliła planować również odstrzał na początku kilku, a w kolejnych latach kilkunastu sztuk.

W styczniu 1988 roku obchodziliśmy 35-lecie powstania naszego Koła. Odbyło się uroczyste polowanie, a wieczorem tego samego dnia zabawa. Wyróżnionych myśliwych uhonorowano odznaczeniami łowieckimi. Wszyscy otrzymali pamiątkowe medale.

W życiu koła w latach dziewięćdziesiątych zachodzą duże zmiany, mające związek ze zmianami ustrojowymi w państwie. Te ostatnie dotykają również gospodarki łowieckiej. Zostajemy zmuszeni do spojrzenia na nią pod bardziej ekonomicznym kątem niż dotychczas. Wyraźnie wzrastają koszty utrzymania łowiska. W tej sytuacji Zarząd podnosi wielkość składek członkowskich oraz ogranicza wysokość premii wypłacanej myśliwym za strzeloną zwierzynę do 20% wartości tuszy. Działalność Koła koncentruje się na coraz bardziej intensywnej gospodarce w utworzonych podobwodach.

Ostatnie lata

Rok 2004 to znacząca zmiana dla Polski, staje się członkiem Unii Europejskiej. W traktacie akcesyjnym pojawiają się zapisy o „Wspólnej Polityce Rolnej”. Właściciele i dzierżawcy gruntów rolnych otrzymują dopłaty bezpośrednie do każdego
hektara użytków rolnych w celu zrównoważenia kosztów produkcji. Koło staje się również beneficjentem dopłat bezpośrednich posiadając własne grunty rolne. W dużej mierze poprawia to rentowność naszego gospodarowania.

W połowie 2007 roku następuje kolejna reorganizacja gospodarki gruntami. Nasze obwody łowieckie na części terenów zmieniają swoje granice, otrzymują również nową numerację 107 i 175.

Wkraczając w XXI wiek musimy dużą wagę przywiązywać do kondycji ekonomicznej naszego Koła. Staliśmy się „małym przedsiębiorstwem”. Prowadzimy działalność w obszarze łowieckim, która polega na szeroko pojętej gospodarce łowieckiej. Posiadamy własne grunty rolne, na których produkujemy karmę dla naszej zwierzyny, zabezpieczając trudne okresy zimy. Nadwyżki sprzedajemy uzupełniając nasz budżet i jednocześnie poprawiając nasze obejście i łowisko. W 2011 roku na części gruntów, najbardziej uciążliwych do gospodarowania, posadziliśmy las, korzystając z dofinansowania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W miarę gromadzonych środków inwestujemy w maszyny rolnicze, poprawiając gospodarowanie na naszych gruntach, sukcesywnie odnawiamy nasz dom myśliwski podnosząc ciągle standard, dzięki czemu co roku gościmy myśliwych dewizowych, jak również sami korzystamy z niego.